ราชบุรี Only

มีวันว่างระหว่างเปลี่ยนงาน ใช้ราชบุรีเป็นที่พักใจแบบไม่เร่ง

เช้าวันพุธ โทรศัพท์วางคว่ำอยู่ข้างแก้วกาแฟ ไม่มีเสียงแจ้งเตือนอีเมล ไม่มีการประชุมรออยู่ เสียงที่ได้ยินมีแค่เรือหางยาวแล่นผ่านกลางแม่น้ำกับเสียงช้อนกระทบถ้วยจากโต๊ะข้างๆ เช้าแบบนี้ดูธรรมดามาก แต่สำหรับคนที่เพิ่งออกจากงาน มันคือสิ่งที่ไม่ได้เจอมานาน

ด้านล่างเป็นทริปตัวอย่างของพนักงานออฟฟิศคนหนึ่ง (สมมติขึ้นเพื่อเล่าให้เห็นภาพ) ที่เพิ่งยื่นใบลาออก และมีวันว่างก่อนเริ่มงานใหม่ เขาเลือกมาราชบุรีเพราะไม่ไกลจากเมืองใหญ่ เดินทางง่าย และไม่ต้องวางแผนอะไรมาก

ก่อนจะได้วันว่างแบบนี้ เขาใช้เวลาเคลียร์งานเก่าอยู่พักหนึ่ง ทั้งบอกหัวหน้าอย่างเป็นทางการ เขียนเอกสารส่งต่อ และสอนงานคนที่มารับช่วง ใครกำลังอยู่ในช่วงนั้นพอดี มีเรื่องวิธีลาออกอย่างเรียบร้อยตั้งแต่คุยกับหัวหน้าจนส่งมอบงานวันสุดท้าย ให้อ่านประกอบ เพราะการปิดงานเก่าให้ดีคือสิ่งที่ทำให้วันพักผ่อนหลังจากนั้นเบาใจจริงๆ

เลือกวันธรรมดา แล้วปล่อยให้เมืองเดินช้าลง

เขามาถึงกลางสัปดาห์ ตลาดและวัดคนน้อยกว่าเสาร์อาทิตย์ ไม่ต้องแย่งที่จอดรถหรือต่อคิว เช้าแรกเขาไปเดินตลาดเก่าโพธารามตอนที่ร้านรุ่นเก่าเพิ่งเปิดหน้าร้าน ดูตึกแถวไม้ ซื้อขนมถุงเล็กๆ แล้วเดินลงไปนั่งที่ทางลงท่าน้ำ

ข้อคิดแรกจากทริปนี้คือ ไม่ต้องพยายามใช้วันว่างให้คุ้ม วันว่างที่ดีคือวันที่เราไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับใคร

ทำเรื่องเล็กๆ ที่เคยบอกตัวเองว่าไม่มีเวลา

ระหว่างทริป เขาทำหลายอย่างที่เคยผัดไว้ อ่านหนังสือที่ซื้อทิ้งไว้จนจบเล่ม เขียนบันทึกด้วยมือ นั่งดูแม่น้ำแม่กลองไหลผ่านโดยไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย และนอนกลางวันโดยไม่รู้สึกผิด

บ่ายวันหนึ่งเขาแวะวัดขนอน ที่หนังใหญ่ยังมีคนเล่นและสืบทอด แล้วนั่งดูตัวหนังที่ฉลุลายละเอียด เห็นว่างานบางอย่างต้องใช้ความอดทนนานมากกว่าจะออกมาสวยแบบนี้ ภาพนั้นทำให้เขาคิดถึงงานใหม่ที่กำลังจะเริ่ม ว่าไม่จำเป็นต้องเก่งทุกอย่างตั้งแต่วันแรก

ไม่ตัดขาดจากโลก แต่กำหนดเวลาให้มัน

บางคนกังวลว่าถ้าปิดโทรศัพท์ทั้งวันจะพลาดเรื่องสำคัญ ทางออกที่เขาใช้คือเปิดดูข้อความวันละครั้งตอนเย็น ตอบเฉพาะเรื่องจำเป็น แล้ววางลง ถ้ามีงานใหม่ต้องเตรียมเอกสารบางอย่างก่อนเริ่มงาน การพักที่ยาวขึ้นในที่เดียวก็ช่วยได้ มีแนวคิดเรื่องการทำงานจากที่พักในสวนผึ้งต่อเนื่องหลายวัน ที่ใช้ปรับเป็นวันพักกึ่งทำงานได้

กลับบ้านด้วยของที่ไม่ต้องซื้อ

ของฝากที่ติดตัวกลับไปจากทริปนี้ไม่ได้มีแค่ขนมจากตลาด แต่เป็นความรู้สึกว่าตัวเองยังเดินช้าได้ ยังนั่งเฉยๆ ได้ และยังมีพื้นที่ว่างในหัวให้เรื่องใหม่เข้ามา

ช่วงรอยต่อระหว่างงานไม่ใช่ช่องว่างที่ต้องรีบเติมให้เต็ม เป็นแค่จังหวะหายใจที่เราอนุญาตให้ตัวเองมีได้